دوبیتی با علی یک درد دارد دو بیتی آتشین و سرد دارد غدیر عاشقی حرفی دگر داشت تمام قافله یک مرد دارد

من قافیه ی تلخ دوبیتی خدایم من شاعر ناچاری دیوان بلی یم آن قافیه لو رفت و کسی منتظرم نیست فوراً بله را گفتم و لرزید صدایم دانسته ندانسته شکستیم همان وقت هر واعظ حرّاف نوشت شعر حوایم من شعر نگفته همه اش قاب گرفتم زرتشت گریزان که مبادا بسرایم/ / شعر از علی محمد میر متخلص به آرمین